Algorytm tworzenia dobrych opowieści

algorytm-tworzenia-dobrych-opowiesci

Żeby pisać poczytne książki, trzeba dobrze poznać przebieg poniższych funkcji:

algorytm-tworzenia-opowiesci

Funkcje wyrysowane powyżej to sinus i cosinus (tak naprawdę, to tylko ich fragmenty) i są one odzwierciedleniem tego, jak należy tworzyć książkowe opowieści. To, gdzie i w jakim czasie merytorycznie jest książka osadzona, nie ma większego znaczenia dla jej odbioru emocjonalnego. Liczy się tylko ogólny poziom uczuciowego przekazu. To po nim człowiek czuje się na tyle dobrze, że gotów jest komuś daną książkę polecić. Przekaz emocjonalny, czyli stan w jaki książka wprowadza czytelnika, wybijają konkretne, nacechowane emocjonalnością słowa. Wykres emocjonalności danego dzieła wyrysowuje ich skumulowana siła i liczebność, która łącznie wyznacza natężenie pozytywów, bądź negatywów.

Okazuje się, że istnieje tylko sześć – dobrze odbieranych przez ludzkość opowieści, czyli takich, które przynoszą najwięcej odbiorców, czytelnictwa będącego miarą sukcesu.

Jeśli na osi poziomej wykreślimy łączny czas trwania książki – procentowo od zera, czyli początku do jej końca, a więc 100 %, a na osi pionowej poziom pozytywnych i negatywnych emocji, możemy sprowadzić wszystkie pełne sukcesów dzieła do zaledwie sześciu wykresów.

Pierwszy wykres to cosinus od π do 2π, czyli stały wzrost. W tej konwencji utrzymana jest Alicja w Krainie Czarów, gdzie wszystko zaczyna się bardzo źle, ale dzieje się coraz lepiej w trakcie trwania książki.

Drugi wykres to cosinus od 0 do 2π, czyli spadek i wzrost. To standardowa historia, w której chłopak poznaje dziewczynę i z początku wszystko zapowiada się pięknie, potem dziewczynę traci, by na końcu, dzięki wielu staraniom, w końcu ją odzyskać. Tutaj wszystko zaczyna się bardzo dobrze, potem wszystko się psuje, by na końcu znowu dojść do utraconego, początkowego poziomu szczęścia.

Trzeci wykres to sinus od -π/2 do 2,5π, czyli wzrost, spadek, wzrost. To jedna z bardziej skomplikowanych opowieści – przykładem jest tutaj Opowieść wigilijna. Wszystko zaczyna się bardzo źle, potem jest wzrost szczęścia, aż do osiągnięcia apogeum i ponownego upadku. Kopciuszek gubi na balu bucik, lecz się nie poddaje. Upadamy tylko po to, żeby móc udowodnić swoją wartość, dlatego następuje ponowny wzrost napięcia, i wszystko kończy się szczęśliwie.

Czwarty wykres to cosinus od 0 do π, czyli stały spadek. Tutaj na myśl przychodzi Romeo i Julia. Jest coraz gorzej wraz z trwaniem opowieści, i wszystko kończy się straszną tragedią.

Piąty wykres to sinus od -π/2 do 3/2π, czyli wzrost, spadek. Tak wyglądają baśnie Hansa Christiana Andersena. Wszystko zaczyna się smutno, ale do połowy treści przebiega stały wzrost pozytywnych emocji, a od połowy – stały spadek do finału w postaci smutnego zakończenia, aż do powrotu do punktu wyjścia.

Miałeś, chamie, złoty róg, miałeś, chamie, czapkę z piór: czapkę wicher niesie, róg huka po lesie, ostał ci się ino sznur, ostał ci się ino sznur (Stanisław Wyspiański, Wesele).

Szósty i ostatni wykres to cosinus od 0 do 3π, czyli spadek, wzrost, spadek. Taki wątek również jest skomplikowany i ilustruje Króla Edypa, Sofoklesa, czyli grecką tragedię. Historia zaczyna się od poznania Edypa. Edyp jest królem i rządzi wspaniałym miastem – Tebami. Wszystko zaczyna się dobrze. Potem na miasto spada zaraza, z powodu klątwy bogów. Poziom emocjonalny staje się negatywny, lecz bohater usilnie walczy o zniesienie klątwy, a odbiorca mu kibicuje. Król Edyp stara się odnaleźć mordercę Lajosa, bo jego bezkarność wywołuje gniew bogów. W trakcie postępów „śledztwa” poziom emocjonalny wzrasta do pozytywnego, bo upragniony sukces jest bliski. Na końcu król dowiaduje się, że on sam… jest mordercą. Wszystko kończy się więc bardzo źle – dla głównego bohatera, a tragiczność sytuacji potęguje fakt, że im bardziej bohater się starał, tym bliżej był on swojego upadku i osobistej tragedii. Z powodu chwalebnej odpowiedzialności za życie innych, pomimo ostrzeżeń wieszczów, musiał dalej kroczyć ścieżką wprost ku zatraceniu.

algorytm-tworzenia-dobrych-opowiesci-1

Oto „wszystkie” rodzaje historii, jakie mogą pisarzowi przynieść sukces, lecz część z nich prezentuje się szczególnie atrakcyjnie. Najbardziej ludziom odpowiadają historie tragiczne, takie jak cosinus od 0 do 3π (Król Edyp), czyli historia bez wyjścia, oraz sinus od -π/2 do 3/2π, a więc wzrost, spadek, czyli historia zmarnotrawienia biedaka wygranej na loterii (jak w baśniach Andersena).

Tylko sześć historii nam się podoba, a najbardziej wśród nich – te kończące się źle…

Czy tacy właśnie jesteśmy – prości i czerpiący naukę i przyjemność z nieszczęścia innych?

Zbigniew Galar

B
Co myślisz o tym artykule? Wyraź swoją opinię - zgrilluj tosta!
  • bardzo ciekawy-wypieczony tost (7)
  • w porządku-niezła grzanka (3)
  • potrzebny-smaczny tost (3)
  • średni-przeciętny tost (0)
  • nie podoba mi się-spalony tost (0)

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *