Suspiria (1977) – Dario Argento, mistrz kina grozy i gore

„Suspiria” (1977) – Dario Argento, mistrz kina grozy i gore Mówiąc o włoskich arcydziełach sztuki filmowej, nie sposób nie wspomnieć Felliniego – on to nauczył nas uwielbiać ów charakterystyczny włoski przepych: sceny pełne ekspansywnej gestykulacji, wysmakowane kompozycyjnie kadry, historie opowiedziane symbolicznym językiem kamery i naturalnością kreacji aktorskich. Inny włoski mistrz

czytaj dalej

Vicky Cristina Barcelona – nietuzinkowy Woody Allen

  Film Vicky Cristina Barcelona w reżyserii, powszechnie znanego i szanowanego w filmowym światku, Woody’ego Allena, został obsypany wieloma nagrodami. Do najważniejszych z nich należy niewątpliwie Złoty Glob za najlepszy film i Oscar dla Penelopé Cruz (całkowicie zasłużony za niełatwą rolę Marii Eleny). Film ten, entuzjastycznie przyjęty przez widzów i

czytaj dalej

Gwiezdne Wojny – Wszyscy widzieli, to pora zaczynać

Gwiezdne Wojny 7. Przebudzenie mocy. Pseudorecenzja Lord Wader jest wszędzie, i klony i Czubaka – wszędzie są. Jako klocki, karty, ciastka, tornistry, piórniki, chusteczki do nosa – boję się podnieść deską klozetową, żeby nie usłyszeć marsza imperatorskiego i nie zobaczyć świetlistego miecza. Ciemna strona, i jasna strona mocy już dawno trafiły

czytaj dalej

Werner Herzog – artysta niezwykły

  Przekroczyć samego siebie – moje refleksje zainspirowane twórczością Wernera Herzoga… Bez wątpienia za wielką indywidualność można uznać niemieckiego reżysera, scenarzystę i producenta – Wernera Herzoga. Podczas kręcenia filmu Fitzcarraldo w 1982 roku, powiedział o sobie: „Nie powinienem robić więcej filmów. Moje miejsce jest w domu wariatów” (Ludzie kina –

czytaj dalej

Still Alice (2014) – o pięknie sztuki aktorskiej

Są takie kreacje aktorskie, które buduje się oszczędnie pod względem użytych środków stylistycznych, a które zapadają w pamięć jak najżarliwszy krzyk, najpierw dobitnie przykuwając uwagę. Do takich kreacji zalicza się popis Holly Hunter w „Fortepianie” Campion czy Meryl Streep w „Sprawie Kramerów” Bentona. A także Julianne Moore w „Still Alice”

czytaj dalej

„Fortepian” i „Tatuaż”, rzecz o dwóch filmach Jane Campion

„Fortepian” („The Piano”, 1993) w reżyserii Jane Campion, która również napisała scenariusz do tego filmu nagrodzony Oscarem, to bezspornie – arcydzieło sztuki filmowej i osobiste artystyczne zwycięstwo Campion. Wybitnie zrealizowane pod względem kompozycyjnym i wysmakowane zdjęcia (Stuart Dryburgh), aktorzy, którzy istnieją na ekranie, stopieni ze swoimi postaciami (wyróżnione Oscarem Holly

czytaj dalej

The Cat Lady (2012) – recenzja gry

  W recenzji Tostera – gra bardzo nietypowa. Recenzja raczej też nietypowa… Zapraszamy! Ta recenzja właściwie powinna znaleźć się w dziale Literatura i w podkategorii Recenzje Pandory (poświęconej literaturze pięknej i wrażeniom na jej temat). Zdecydowaliśmy się umieścić ją w dziale recenzji filmowych tylko dlatego, by nie siać zamętu w

czytaj dalej

Recenzja „Pod Mocnym Aniołem” Smarzowskiego

Recenzja „Pod Mocnym Aniołem” (2014) Wojciecha Smarzowskiego w kontekście nieudolności współczesnego polskiego kina   Najwybitniejsi reżyserzy polskiego kina? Has, Zanussi, Kawalerowicz, Kieślowski, Kolski,  Konwicki, obecnie także Szumowska konsekwentnie walczy o pretendowanie do tego miana. Zaś Smarzowski? Wszystko, co stanowiło o jakości filmowego dzieła, jakim było „Wesele”, w „Pod Mocnym Aniołem”

czytaj dalej

Po seansie „Ex Machina” – refleksje, nie recenzja

Człowiek jest zjawiskiem złożonym i pełnym. Trudno nam będzie kiedykolwiek powołać do życia sztucznego człowieka. Jednak na stworzenie sztucznej, bo zbudowanej, inteligencji – możemy się porwać, jak najbardziej. „Ex Machina” to film w swoim poziomie intelektualnym prawie w pełni europejski. Jest to dzieło niezwykłe, w którym temat silnej, czyli realnej

czytaj dalej

O Avatarze Camerona i o Drzewie Życia

Filmy trójwymiarowe istniały już wcześniej, i to nawet w pełni umieszczone w trzecim wymiarze, ale Avatar jest pierwszym filmem trójwymiarowym, którego oglądanie w technice 3D jest konieczne. Ten fakt zmienia i wzbogaca w oczywisty sposób historię kina, wprowadzając nas w świat trzeciego wymiaru; powszechnie podjęto produkcję na użytek kin domowych

czytaj dalej

Interstellar (2014) – przemyślenia pofilmowe

Film zadaje szereg pytań, które wyłaniają się przed naszą cywilizacją i odnoszą się do kategorii globalnych. Widzowie, którzy przychodzą na ten film tylko po rozrywkę, wychodzą zeń nieco zszokowani, ponieważ niewątpliwie film pretenduje do kategorii „twardej” fantastyki, z bardzo wysoko postawionymi standardami jakościowymi.  Pośród różnych aspiracji, do jakich film się

czytaj dalej